Nieustająca Nowenna do Miłosierdzia Bożego.



Zachęcamy każdego  do wspólnej modlitwy.

Na stałe obejmujemy intencją:  Kościół, naszą Parafię, Kapłanów, grzeszników ciężkich, dusze w czyśćcu cierpiące, konających i młodzież, za którą nikt się nie modli. Zawsze oddajemy Panu Jezusowi Miłosiernemu intencje każdej osoby modlącej się z nami.

3 grudnia  2020 r. odmawiamy Dzień 6 Nowenny, a następnie przez kolejne 8 dni  kontynuujemy modlitwę (wszystkie dni  Dzień 6  Nowenny).

Rozważanie XVIII
POTRZEBA UFNOŚCI
Istnieje legenda, że wszystkie cnoty, na czele ze sprawiedliwością, postanowiły opuścić ziemię, splamioną tylu występkami, a odejść do ojczyzny swojej, skąd przyszły – do nieba. Zebrały się wszystkie razem i ruszyły do bram niebieskich. Bramy jednak były zamknięte i odźwierny nie chciał ich do przybytku szczerości wpuścić, zapytując, dlaczego tak szybko z ziemi wracają. „Nie można już dłużej na ziemi wytrzymać – odrzekły – każda cnota jest tam poniewierana i prześladowana, a grzechy jak powódź świat zalewają”. „Wejdźcie – odrzekł odźwierny – tylko ty, ufność, wracaj na ziemię, by biedny człowiek nie popadł w rozpacz wśród tylu pokus i cierpień”. Na te słowa ufność wróciła, a z nią powróciły potem i wszystkie inne cnoty.

W tej starej legendzie zawiera się głęboka myśl, że kto ma ufność w Miłosierdzie Boże, ten nie zginie, choćby wpadł w największe grzechy, albowiem z ufnością mogą wrócić do niego i inne cnoty. Dlatego ufność przyrównują do gołębicy Noego, która, wypuszczona z arki w czasie potopu, przyniosła mu gałązkę zieloną na znak, że wody opadły. Tak ufność zwiastuje, że Bóg jest miłosiernym Ojcem. Przyrównują ją również do latarni morskiej, która wskazuje rozbitkowi, że brzeg jest blisko, i że może do niego przy wysiłku dopłynąć. Tak ufność przyświeca ziemskiemu wędrowcowi w jego nieraz trudnej drodze życia, a błogie jej światło pociesza go, ożywia i wskazuje drogę do celu. (…)

Ufność – jako spodziewanie się pomocy obiecanej – jest koniecznym warunkiem cnoty teologicznej nadziei, którą można przyrównać do kotwicy. Jak bowiem kotwica utrzymuje okręt na morzu i chroni go w czasie burzy od rozbicia się o skały ukryte, tak nadzieja w żegludze życia ludzkiego – niby kotwica o dwóch zębach – podtrzymuje w nas pragnienie [aby] posiąść w całej pełni dobro najwyższe – Boga i Jego dary, i ufa, czyli się spodziewa obiecanej w tym celu i wysłużonej przez Jezusa Chrystusa pomocy, czyli łaski potrzebnej. A jak konieczną jest ta łaska do zbawienia, tak konieczną rzeczą jest spodziewanie się jej, albo ufność, że Najmiłosierniejszy Zbawiciel tej łaski nie poskąpi, a udzieli jej hojnie. Przedmiotem nadziei jest sam Bóg, a przedmiotem ufności jest obietnica Boga, że udzieli nam potrzebnej pomocy. Najmiłosierniejszy Zbawiciel wielokrotnie obiecał nam swoją pomoc, gdy np. powiedział: „Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”(Mt 11,28). (…)

To jest niedwuznaczna obietnica, uczyniona przez Tego, który nigdy nikogo nie zawiódł. Bóg w raju obiecał prarodzicom Mesjasza i zesłał Go wreszcie jako Syna swojego a Pana naszego Jezusa Chrystusa. Ten zaś Jezus z jednej strony powiada, że „beze Mnie nic nie możecie uczynić”(J 15,5), czyli żąda uznania naszej słabości, niemocy i nieudolności w sprawie naszego zbawienia. Z drugiej zaś strony zapewnia: „Wszystko, o co prosicie w modlitwie, stanie się wam, tylko wierzcie, że otrzymacie”(Mk 11,24), – wierzcie to znaczy ufajcie, jak wynika z kontekstu. Do tej ufności nawołuje Apostoł: „Przybliżmy się więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy doznali miłosierdzia i znaleźli łaskę pomocy w stosownej chwili”(Hbr 4,16). Czyli, że ufność jest koniecznym warunkiem Miłosierdzia Bożego. (…)

Ufność przebija niebiosa i wraca stamtąd z błogosławieństwem, podczas gdy brak ufności powoduje oziębłość i przekształca się w zarozumiałość, a nawet ściąga karę.(…) Zdarzyć się może, że człowiek wśród burz tego życia straci wszystko, co stanowiło jego piękno i wartość: wiarę swą nadwyręży, porwie liny miłości, zbruka swe sumienie różnymi ciężkimi grzechami, ale jeżeli ma jeszcze kotwicę nadziei, której koniecznym warunkiem jest ufność, zaczepi się o dno Miłosierdzia Bożego i uniknie zupełnej zguby. (…)

Ufność w Miłosierdzie Boże jest składową częścią żalu za grzechy, dlatego tylko ufający może się spodziewać odpuszczenia grzechów swoich w sakramencie pokuty. Toteż przygotowując się do spowiedzi (…)wzbudzajmy często akt ufności i patrząc na obraz Najmiłosierniejszego Zbawiciela, który Go nam przedstawia w momencie ustanowienia sakramentu pokuty, powtarzajmy często ten akt strzelisty, którego nauczył nas Zbawiciel: „Jezu, ufam Tobie!”.
(Sł. B. ks. M.Sopoćko, Potrzeba ufności, WA 7/1952, s. 135-138)

Dzień szósty Nowenny do Miłosierdzia – z Dzienniczkiem

Słowa Pana Jezusa:

– Dziś sprowadź Mi dusze ciche i pokorne, i dusze małych dzieci, i zanurz je w miłosierdziu Moim. Dusze te są najwięcej podobne do serca Mojego, one krzepiły Mnie w gorzkiej konania męce; widziałem ich jako ziemskich aniołów, które będą czuwać u Moich ołtarzy, na nich zlewam całymi strumieniami łaski. Łaskę Moją jest przyjąć zdolna tylko dusza pokorna, dusze pokorne obdarzam swoim zaufaniem.

Św. Siostra Faustyna:

Jezu najmiłosierniejszy, któryś sam powiedział: uczcie się ode mnie, żem cichy i pokornego serca – przyjm do mieszkania najlitościwszego Serca swego dusze ciche i pokorne, i dusze małych dzieci. Dusze te wprowadzają w zachwyt niebo całe i są szczególnym upodobaniem Ojca niebieskiego, są bukietem przed tronem Bożym, którego zapachem sam Bóg się napawa. Dusze te mają stałe mieszkanie w najlitościwszym Sercu Jezusa i nieustannie wyśpiewują hymn miłości i miłosierdzia na wieki.

(…) Ojcze Przedwieczny spójrz okiem miłosierdzia na dusze ciche, pokorne i dusze małych dzieci, które są zamknięte w mieszkaniu najlitościwszego Serca Jezusa. Dusze te są najwięcej upodobnione do Syna Twego, woń tych dusz wznosi się z ziemi i dosięga tronu Twego. Ojcze miłosierdzia i wszelkiej dobroci, błagam Cię przez miłość i upodobanie, jakie masz w tych duszach, błogosław światu całemu, aby wszystkie dusze razem wyśpiewywały cześć miłosierdziu Twemu na wieki wieczne. Amen.

.                                  KORONKA  DO  MIŁOSIERDZIA  BOŻEGO

  (do odmawiania na zwykłej cząstce różańca – 5 dziesiątków)

        Na początku
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy jako i my odpuszczamy naszym winowajcom i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Amen.

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą. Błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi, teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

Wierzę w Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi, i w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego, narodził się z Maryi Panny, umęczon pod Ponckim Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion. Zstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał. Wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca wszechmogącego. Stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, świętych obcowanie, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie, żywot wieczny. Amen.

        Na dużych paciorkach (1 raz)
Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo najmilszego Syna Twojego, a Pana naszego Jezusa Chrystusa, na przebłaganie za grzechy nasze i całego świata.

Na małych paciorkach (10 razy)
Dla Jego bolesnej męki, miej miłosierdzie dla nas i całego świata.

Na zakończenie (3 razy)
Święty Boże, Święty Mocny, Święty Nieśmiertelny, zmiłuj się nad nami i nad całym światem.

I Niedziela Adwentu.



Rozpoczynamy okres Adwentu, który przygotuje nas do uroczystości Narodzenia Pańskiego. Hasłem roku duszpasterskiego 2020/2021 są słowa „Zgromadzeni na świętej wieczerzy”. Niech to będzie dla nas szczególne zaproszenie i zachęta, abyśmy zgłębiali celebrowanie Eucharystii w naszej wspólnocie parafialnej. Ono przenosi się na celebrowanie obecności Pana Jezusa w naszych domowych Kościołach. Tak dajemy świadectwo swojej wiary kształtowanej przez wspólnotę miłości z Bogiem, który był, który jest i który przychodzi.

W Adwencie, tym szczególnym czasie oczekiwania, towarzyszy nam Maryja. Ona pierwsza odpowiedziała Bogu fiat i przyjęła Jego plan. Każdego dnia zachęcamy do uczestniczenia w porannej Mszy Świętej ku czci Najświętszej Maryi Panny, zwanej roratami. W naszym kościele będą odprawiane o godz. 6.30. Zapraszamy. Zgodnie z tradycją przynieśmy lampiony roratne i świece.

Adwent to czas szczególnej pracy nad sobą. Zachęcamy do podjęcia osobistych wyrzeczeń, uporządkowania swoich spraw, zatrzymania się i głębszej refleksji nad swoim postępowaniem, relacjami. Szczególną okazją do tego będą rekolekcje adwentowe w dniach od 5 do 9 grudnia. Rozpoczniemy w sobotę Hymnem do Ducha Św. i Mszą Św. o godz. 18. Niedzielne konferencje głoszone będą na każdej Mszy św. W poniedziałek, wtorek i środę: o godz. 6.30, 10, 16, 18, 20. Konferencje będzie głosił ks. Radosław Mucha.

Opłatki wigilijne przygotowały Siostry Benedyktynki od Nieustającej Adoracji Najświętszego Sakramentu z klasztoru przy Rynku Nowego Miasta. Opłatki błogosławimy dzisiaj i w kolejne Niedziele Adwentu. Opłatek z własnego kościoła jest znakiem budowania jedności wspólnoty parafialnej.

Parafialny Zespół Caritas  zachęca  do nabywania  świec i kalendarzy Caritas. Pozyskane środki zostaną przeznaczone na żywność dla potrzebujących. Świece można zamawiać także drogą mailową.

Od dzisiejszej niedzieli w kościele są wystawione kosze na żywność o przedłużonym terminie ważności  i środki czystości.

W tym roku z powodu pandemii  – nie będzie prowadzona akcja „Serduszko”.  Natomiast jeśli ktoś ma życzenie wesprzeć seniorów i osoby samotne w trudnej sytuacji to uprzejma prośba o wpłaty na konto Parafii z dopiskiem  : prezent dla seniora. Z zebranych środków Caritas przygotuje prezenty świąteczne dla seniorów i osób samotnych.

W pierwszy piątek spowiedź święta od godz. 17. W I sobotę nabożeństwo ku czci Niepokalanego Serca Maryi o godz. 17.                                                

Adoracja Najświętszego Sakramentu w poniedziałek, wtorek, środę, czwartek, piątek, sobotę w ciągu dnia i w nocy z czwartku na piątek.

Za tydzień dzień modlitwy w intencji Kościoła na Wschodzie i pomocy materialnej dla niego. Ofiary na ten cel będą zbierane do puszek.

W tym tygodniu patronują nam:

– w poniedziałek 30 listopada – św. Andrzej Apostoł, brat Szymona Piotra, należał do najbliższego grona Pana Jezusa;

– w czwartek 3 grudnia – św. Franciszek Ksawery (1506-1552), prezbiter, jezuita, jeden z największych misjonarzy w dziejach Kościoła;

– w piątek 4 grudnia – św. Barbara (III/IV w.), dziewica i męczennica, patronka górników i hutników oraz bezrobotnych.

Ogłoszenia – Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata.



„Na jedno bowiem należy zwrócić uwagę: że choć we wszystkich uroczystościach Pana naszego Chrystus jest przedmiotem czci, to jednak w powodach tej czci nie jest uwzględniona władza i imię królewskie Chrystusa” – tak w 1925 roku, w encyklice Quas primas, Pius XI uzasadnił uchwalenie nowego święta – Chrystusa Króla Wszechświata. Początkowo obchodzono je w ostatnią niedzielę października, aby – blisko końca roku liturgicznego – przed celebrowaniem uroczystości Wszystkich Świętych, „(…) wprzód sławić i chwalić Tego, który triumfuje we wszystkich Świętych i wybranych swoich” (Quas primas). W ramach reformy soborowej, w 1969 r. papież Paweł VI przeniósł je na sam koniec roku kościelnego, podnosząc jednocześnie do rangi uroczystości.

czytaj więcej »

Nieustająca Nowenna do Miłosierdzia Bożego.



Zachęcamy każdego  do wspólnej modlitwy.

Na stałe obejmujemy intencją:  Kościół, naszą Parafię, Kapłanów, grzeszników ciężkich, dusze w czyśćcu cierpiące, konających i młodzież, za którą nikt się nie modli. Zawsze oddajemy Panu Jezusowi Miłosiernemu intencje każdej osoby modlącej się z nami.


czytaj więcej »

Ogłoszenia – XXXIII Niedziela Zwykła.



Dzisiejsza niedziela w Kościele powszechnym obchodzona jest jako Światowy Dzień Ubogich. Papież Franciszek ustanowił ten dzień w listopadzie 2016 roku specjalnym listem apostolskim „Misericordia et Misera”, napisanym na zakończenie Nadzwyczajnego Jubileuszowego Roku Miłosierdzia. Może i w naszym sąsiedztwie, okolicy są osoby potrzebujące pomocy. Otwórzmy nasze serca na każdą ludzką biedę i chętnie włączmy się w działalność Caritas, aby pomagać innym.

czytaj więcej »